I’m back: een terugblik op het 2e jaar HBO-V duaal

“Hé, blog jij eigenlijk nog weleens?” Toen ik die vraag kreeg, moest ik heel hard nadenken wanneer ik voor het laatst een stuk had geschreven. De persoon die dit vroeg zette mij aan het denken, want ja het bloggen kwam er het afgelopen jaar inderdaad niet echt van. Nu, een jaar later, ben ik terug en in dit blog vertel ik jou wat mij het afgelopen jaar zo bezig heeft gehouden en wat mijn plannen voor het komende jaar zijn, zowel op het gebied van werk en studie als met betrekking tot het schrijven van stukken. Lees je mee?

Het leven van een verpleegkundestudent

Het feit dat ik het afgelopen jaar eigenlijk geen woord heb geschreven (behalve als ik verslagen moest typen), illustreert eigenlijk al dat het afgelopen jaar voornamelijk in het teken van studie en werk heeft gestaan. Ik wisselde van baan (ik ging als leerling verpleegkundige in het UMC Utrecht aan de slag) en begon daarnaast aan mijn tweede leerjaar op Hogeschool Utrecht.

Het eerste halfjaar

Het eerste halfjaar was met drie keer knipperen voorbij. Zo snel ging het. Desalniettemin was het ook een heftige periode. Ik moest wennen aan mijn nieuwe plek binnen de afdeling algemene neurologie van het UMCU, had een Persoonlijk Ontwikkelingsboek waar ik mee moest leren werken en had daarnaast nog mijn stageopdrachten. Toch was het qua balans tussen werk en privé wel een stuk rustiger. Mijn baan was opeens ook mijn stage en daardoor ontstond er een hoop orde in mijn hoofd.

Het tweede halfjaar

Begin februari was het tijd om afscheid te nemen van de verpleegafdeling algemene neurologie en startte ik met mijn tweede praktijkleerperiode binnen het UMCU. Tot 1 september ben ik op de kinderkliniek voor ontwikkelingsstoornissen te vinden, een afdeling waar ik het enorm naar mijn zin heb (gehad), en waar ik veel over mezelf en over mijn toekomstige werkveld heb geleerd. Zo weet ik nu dat ik na mij studie tot verpleegkundige heel graag met kinderen wil werken. Dit is fijn, want dan weet ik ook een beetje waar ik naartoe werk.

Aanvullend hierop kan ik alvast verklappen dat ik mijn laatste jaar, van februari 2020 tot februari 2021, mag afstuderen bij het geboortecentrum (vrouw en kraam) van het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Ik kijk hier enorm naar uit! Hier later meer over.

Ondanks dat ik het enorm naar mijn zin heb gehad het afgelopen jaar, heb ik mij wel meerdere keren afgevraagd waarom ik nou van mezelf weer moest gaan studeren. Het is niet dat ik het niet leuk vind, nee in tegendeel! Maar het tweede halfjaar was écht ‘killing’. Naast mijn werk op de kinderkliniek volgde ik namelijk ook nog mijn tweedejaarsvakken en dat slokte veel van mijn tijd op. Een gemiddelde week zag er zo uit: 1 dag college, 2 dagen studeren, 3 dagen werken, 1 dag vrij. Ik heb overigens wel al mijn vakken heel positief afgesloten.

Ook op privégebied zat het een beetje tegen. Zo is bij mijn moeder een gecompliceerde posttraumatische-stressstoornis vastgesteld en daar was ik dan ook behoorlijk druk mee. Inmiddels is het tij gekeerd en is de rust weer terug, met dank aan mijn vriend, vrienden, collega’s, mijn werkgever en natuurlijk de hulpverleners van mijn moeder.

Met het oog op de toekomst

In september ruil ik de kinderkliniek voor de verpleegafdeling Hematologie in. Ik kijk ernaar uit, want het specialisme interesseert mij. Waarom dit zo is? Hier zal ik een aparte blog over schrijven. En nu we het toch over bloggen hebben, wil ik hierbij alvast mededelen dat ik drie reeksen wil gaan schrijven, welke tot februari 2020 de rode draad van mijn blog zullen vormen.

Met één reeks ben ik, zoals je wellicht hebt gezien, al begonnen. Die gaat over mijn oma, met het onderliggende thema ‘eenzaamheid’. Ik vind het hartverscheurend om te horen en te zien dat iemand een persoon mist om diepgaande gesprekken mee te voeren en een emotionele band te kunnen scheppen. Eenzaamheid is een veelbesproken onderwerp, maar ik vind dat hier nog wel meer aandacht aan besteed mag worden. Ik wil hieraan bijdragen door het verhaal van iemand die het doormaakt op papier te zetten.

Een tweede reeks gaat over mijn ervaringen met betrekking tot de afdeling Hematologie en de bijbehorende casuïstieken. Wat doet het met de patiënt, hoe innoveren wij, wat doet het mij, etcetera. Een derde en laatste reeks gaat over mijn moeder. Over haar verhaal, haar trauma’s, hoe ze de stap richting de GGZ maakte, hoe ze de verleende zorg ervaart en hoe zij de toekomst ziet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s